Według helleńskiego mitu grecka nazwa wonnego zioła, minthe, od której pochodzi botaniczna nazwa łacińska, Mentha, wzięła się od imienia nimfy Minty, zamienionej przez zazdrosną Persefonę w roślinę. W starożytnym Rzymie uczniowie filozofów nosili na głowach wieńce uplecione z liści mięty, uważano bowiem, że jej zapach pobudza mózg do szybszego myślenia. Silnie rozkrzewiająca się roślina najlepiej czuje się w umiarkowanych klimatach Europy, Azji i Afryki, choć na dużą skalę uprawia się ją również w Chinach, Indiach oraz Brazylii. Jest uznanym ziołem leczniczym, regulującym pracę żołądka w zaburzeniach gastrycznych i niestrawności, a zawarty w niej mentol ma działanie bakteriobójcze oraz przeciwbólowe. Liście mięty doskonale nadają się do aromatyzowania orzeźwiających cukierków i herbaty, uzupełniają smak baraniny czy pieczeni jagnięcej. W perfumiarstwie używa się wielu odmian olejków miętowych. Najczęściej wykorzystuje się olejek miętowy z dużą zawartością mentolu, otrzymywany poprzez destylację parową z odmiany mięty (Mentha arvensis) rosnącej w Japonii i Brazylii. Ważnym producentem mentolowych kryształków są również Chiny. Natomiast mięta pieprzowa (Mentha piperita) i mięta zielona (Mentha spicata), które najczęściej występują w połączeniu, uprawiane są głównie w Stanach Zjednoczonych. Olejek miętowy roztacza wokół świeżą, mocną i orzeźwiającą woń z delikatnym, gorzkosłodkim i drzewnym akordem. Jego zapach należy do bardzo ulotnych, dlatego zazwyczaj twórcy perfum miętowy akord umieszczają w nucie głowy. Pojawia się on w kilku kobiecych kompozycjach, mi.in. w zielonej Les Belles Niny Ricci i Tommy Girl Tommy’ego Hilfigera. Jednak najczęściej spotkać go można w orzeźwiających, męskich wodach toaletowych.
