Spośród ponad 900 gatunków tego zioła perfumiarzy najbardziej interesują dwa: szałwia lekarska (Salvia officinalis) i szałwia muszkatołowa (Salvia sclarea). Nazwa rośliny pochodzi od łacińskiego słowa salvare - leczyć, bądź salvere - dobrze się czuć. Jej właściwości lecznicze znane są od dawna. W starożytności uważano, że zapewnia długowieczność. Ze względu na działanie ściągające, antyseptyczne i przeciwzapalne szałwia lekarska jest ceniona i często wykorzystywana w ziołolecznictwie. Natomiast szałwię muszkatołową, także używaną do leczenia (rozgrzewa, wspomaga trawienie), głównie wykorzystuje się jako składnik smakowy w aromatyzowanych likierach i winach (np. winach reńskich). Z opisanych dwóch gatunków szałwii dzięki destylowaniu liści otrzymuje się olejek szałwiowy (ten otrzymany z liści szałwii muszkatołowej zwany jest też muszkatelowym), używany później jako składnik zapachowy perfum. Aromat olejku z szałwii lekarskiej jest lekko kamforowy, natomiast zapach olejku muszkatelowego nieco winny, jednak bardziej świeży i ulotny od zapachu wina, trochę zbliżony do zapachu ambry. Zawodowe nosy perfumiarskie olejek z szałwii uznają za jeden z najciekawszych. Użycza on swego aromatu przede wszystkim wodom kolońskim i mieszankom szyprowym. Wśród zapachów kobiecych jego ślad odnaleźć można w Beautiful Estee Lauder, Miss Dior Christiana Diora i Aromantic Decleora.
Łacińska nazwa rozmarynu. Rosmarinus officinalis, to opis wzrokowego wrażenia. Znaczy ona „rosa morza”, a wzięta się od jasnobłękitnych kwiatków jednej z odmian tego ziela. Paleta kolorystyczna kwiatów rozmarynu jest jednak znacznie bogatsza, są one najczęściej barwy jasno lub ciemnoniebieskiej, białej, przybierają również wiele odcieni koloru różowego. Jak wielu członków rodziny miętowej, do której przynależy, rozmaryn pochodzi z kredowych gleb regionu śródziemnomorskiego. Tam najobficiej rośnie na suchych, nadmorskich stanowiskach, z ogromną łatwością osiągając półtora metra wysokości. W północnych krajach Europy zaś jest bardzo skromną krzewinką rosnącą zazwyczaj w ogródkach skalnych lub w doniczkach ustawionych na kuchennym parapecie. Bardzo aromatyczne listki w kształcie igieł, świeże lub suszone, są jedną z popularniejszych przypraw w kuchni francuskiej i hiszpańskiej. Używa się ich przede wszystkim do przyprawiania potraw mięsnych, różnych sosów i marynat. W perfumiarstwie olejek rozmarynowy, otrzymywany metodą destylacji parowej z kwiatów i liści (a niekiedy także z gałązek), zalicza się do najpowszechniej używanych olejków ziołowych. Jego destylacja na dużą skalę odbywa się przede wszystkim w Hiszpanii, Tunezji, Francji i Maroku. Tam właśnie jego aromat osiąga największą moc i pełnię. Rozmarynowy olejek charakteryzuje się zapachem lekko sosnowym, mocnym, świeżym i czystym, przypominającym nieco aromat lawendy. Ten bukiet, pikantny i bez cienia słodyczy, czyni go wspaniałym składnikiem męskich perfum i wód kolońskich. Rozmaryn to z pewnością najdawniej używany ziołowy komponent perfum. Był jednym z głównych składników pierwszej wody kolońskiej autorstwa Giovanniego Marii Fariny w XVIII wieku. Teraz odnajdziemy jego aromat w perfumach Escada Sport Spirit Escady, w których w nucie głowy łączy się z szałwią i lawendą.
Loading ...